Geweld in games: Een discussie die zou oud is als het onderwerp zelf!

Lieve lezers, al eerste het volgende: Dit artikel en de volgende artikelen hierover zijn bedoeld voor zowel gebruikers die tot nu toe helemaal niets over het genre van de shooter wisten alsook voor degenen die zich intensief met de discussie rondom geweld in games bezighouden en naar meningen zoeken.

De discussie rondom geweld in games is zo oud als het onderwerp zelf.

Al toen op de oude arcade-automaten de eerste pixel-streepmannetjes “bestreden” werden, was er een discussie. Deze bleek in de loop van de tijd weliswaar grillig te zijn, haar grote intensiteit bereikte deze discussie toch pas na een schietpartij, zoals nu in München.

Voor wie het zich nog herinnert: Na de schietpartij in Winnenden (Nederlands artikel) kwam het tot een uitgebreide, openbare discussie.

Het bijzondere daaraan: Voor de eerste keer werden min of meer prominente gamers over het onderwerp ondervraagd. Dat was lang niet het geval. Toen na de millenniumwisseling de graphics van games steeds realistischer werden, werden de stemmen, die een verband tussen gewelddaden van jonge mensen en shooters zagen, steeds luider.

Sommige mensen beweren zelfs dat sommige daders van schietpartijen de daad “geoefend” zouden hebben

Op grote schaal werd het verbod van zulke spelletjes geëist, hoewel ze door een extra daar voor ingestelde organisatie, de Bundesprüfstelle für Jugendgefährdende Medien (BpjM), gecontroleerd en pas voor volwassenen vrijgegeven werden.

De crux aan de zaak was, dat veel ouders gemakkelijk zulke games voor hun kinderen kochten. Meestal door te weinig interesse in wat hun kind daar eigenlijk deed.

De zogenaamde logische consequentie voor grote delen van de politiek: zulke games verbieden

Echter zou het een dergelijk verbod niet toe te passen zijn geweest.

Werden vroeger nog diskettes door jongeren (voor de jongeren: Dat zijn die dingen die eruit zien als kleine harde schijven) op het schoolplein geruild, zo kon eigenlijk iedereen die zich met de materie bezig hield, via het internet een spel cracken (= een spel kraken). Dat was een tijd voordat kopieerbeschermingsdiensten zoals Steam ingrepen en online games met cracks bijna onmogelijk maakten.

Tegenwoordig is de discussie in de kern nauwelijks veranderd: er zijn nog altijd hardliners zoals Volker Kauder, de voorzitter van de CDU-Bundestagsfraktion, die een volledig verbod eisen.

Deze stemmen zijn echter minder geworden

Dat ligt er onder andere aan dat er over dit onderwerp ondertussen talloze onderzoeken en studies zijn uitgevoerd, die allemaal een gemeenschappelijke noemer hebben: Een shooter of een gewelddadig spel “produceert” geen persoon die een schietpartij begint.

Veel meer, zo klonk het als uit een mond uit de rangen van de wetenschap, zou het sterk van de mens afhangen. Dat is ook logisch: Hoe met de beschrijving van geweld wordt omgegaan, hangt van vele factoren af. Maatgevend is echter, hoe geweld tot nu toe wordt beleefd, hoe geweld beoordeeld wordt en hoe virtueel en reëel geweld gescheiden wordt.

In gewone taal betekent dat:

Een 18-jarige zonder voorgeschiedenis zal weten dat geweld iets verwerpelijks is, hij heeft dat zo geleerd. Hij zal geleerd hebben dat je een computerspel niet als iets beschouwt waarop je moordfantasieën uitleeft maar alleen maar als een spel.

Vallen deze elementaire ervaringen weg, dan kan het medium computerspel er wel degelijk toe dienen, diverse “driften” uit te leven.

Maar het is nu eenmaal niet het enige medium

Er wordt door daders van schietpartijen ook vaak extreem gewelddadige films bekeken. Wij zouden dus kunnen vasthouden aan: Een shooter zoals Counterstrike maakt ook geen moordenaar van een potentiële dader van een schietpartij. Het biedt hem een medium om de geweldfantasieën te concretiseren.

Dat brengt ons op het volgende punt:

Zoals zo vaak wordt er naar een simpele reden gezocht om de daad van de 17-jarige in München te verklaren. Dan komen shooters echt goed uit. Ze bieden een welkome verklaring voor een daad, waarvoor (nog) geen verklaring is.

Hier moet ik toch een grote lof voor het grote deel van de politiek en de media uitspreken.

Want in tegenstelling tot vroegere gevallen belandde men, op een paar uitzonderingen na, niet meteen in een verbodshysterie. Nee, het onderwerp werd meerdere malen, als het dan überhaupt met de daad in verband werd gebracht, objectief behandeld. Geen verwijten, geen overhaaste besluiten richting gamers.

En NEE! De Duitse regering heeft niet alle killergamers meteen verboden, zoals velen op Facebook menen. Meer hierover in ons artikel: Alle killergames per direct verboden?

Nederlandse uitleg over de leeftijdsclassificatie voor games vind je hier.

Auteur: Lars R. Mimikama.at
Vertaling: Petra, Mimikama.nl