Waarom wordt voor internetadressen bijna alleen maar het Latijnse alfabet gebruikt?

In alle westerse landen wordt grotendeels het Latijnse alfabet gebruikt. Ook de internetadressen zoals mimikama.org gebruiken Latijnse letters. Maar waarom is dat zo, terwijl er toch zoveel andere schrifttekens op de wereld zijn? Dat leggen we vandaag aan jullie uit!

Voor de ongeduldige mensen hebben we een korte uitleg:
Webadressen zijn in het Engels omdat de mensen die de standaard voor webadressen ontwikkeld hebben voor het grootste deel Engels sprekende Amerikanen waren. En die gebruiken nu eenmaal het Latijnse alfabet.

Te weinig informatie? Goed, dan is hier de lange uitleg.

Lang geleden, in een Galaxy ver van ons vandaan… nee. Nog een keer.
In de begindagen van het internet waren er nog geen webadressen. Je kon alleen verbinding maken met andere computers en servers als je het IP-adres kende. Dit bestaat uit 4 getallen die tussen de 0 en 255 liggen. Bijvoorbeeld 193.111.141.34.

Omdat het best lastig is die getallen te onthouden (de meeste mensen hebben al problemen met telefoonnummers), werd aan de University of Wisconsin in 1983 het zogenaamde Domain Name System (DNS), wat gemakkelijker te onthouden namen aan het IP toekent, ontwikkeld. Klinkt logisch, mimikama.org is gemakkelijker te onthouden.

In 1990 ontwikkelde de Britse wetenschapper Tim Berners-Lee dan het World Wide Web (WWW), wat in 1991 eerst getest werd en sindsdien zo ongeveer het internet is, zoals wij dat kennen. In 1992 waren er, tenminste in de VS, al meer dan een miljoen computers met elkaar verbonden. Sindsdien nam het aantal websites, waar je naartoe kon surfen, snel toe. Er was echter nog een klein probleem.

Iedereen noemde zijn site zoals hij dat wilde, er heerste een heilloze chaos van tekens en letter. Dus kwam in 1994 het eerste Internet Engineering Taks Force (IETF) samen en ontwikkelde een paar standaarden voor internetadressen. Dezen worden Uniform Recource Locators, of kort gezegd: URL genoemd. Daarom zeg je ook vaak i.p.v. internetadres ook gewoon kort URL.

De IETF beperkte de tekens die in een URL gebruikt mochten worden, zodat men de URL gemakkelijk kon onthouden. Deze tekens zijn gebaseerd op de “American Standard Code for Information Exchange”, kort US-ASCII, wat in 1963 ontwikkeld werd. Dat zijn de letter A-Z, a-z en de getallen 0-9 en een paar speciale tekens zoals bijvoorbeeld het verbindingsstreepje.

De ommekeer kwam in 2009. Het WWW werkte wonderbaarlijk voor alle westerse landen maar stelde de oosterse landen voor een probleem: de Arabischsprekende landen gebruikten geen Latijnse letters op hun computers. Ook de Chinezen, de Japanners en de Indiërs niet. Meer dan de helft van de inmiddels 1,6 miljard internetgebruikers gebruikten geen Latijnse letters. Dus moest er een oplossing komen.

Daarom besloot ICANN, een organisatie die URLs regelt, in 2009 dat deze beperkingen niet meer zouden gelden. Er werd een nieuwe standaard met de naam “ Internationalised Domain Names” (IDNs) bezegeld, die ook URL’s met andere tekens dan de Latijnse letters toestaat, dus bijvoorbeeld Arabische, Chinese of Koreaanse schrifttekens.

En ook de Duitstalige landen profiteren hiervan, want eindelijk konden ook de speciale tekens ä, ö, ü en ß in URL’s gebruikt worden.

Daarom zie je als je naar buitenlandse sites surft intussen ook veel sites met voor ons vreemde tekens in de URL, die wat aantal betreft, zo langzamerhand in de buurt komen van de sites met “alleen maar Latijnse tekens”.

Dit artikel is opgedragen aan Tim Berners-Lee, die 25 jaar geleden, op 6 augustus 1991, in een discussiegroep met de naam alt.hypertext met de woorden “Try it out” (Probeer het uit) ertoe uitnodigde zijn nieuwe project met de naam “World Wide Web” te testen, en daarmee het startschot voor het tegenwoordig bekende internet gaf.

Bedankt, Tim!

Je bent nooit te oud om te leren.